කාලෙකට කලින් අපි ලෝකය වුණා

[Intro] අපි තවමත් මතකද? නැත්නම් මතකය විතරද? [Verse 1] කවුළුව ළඟ වැස්ස ගණන් කළ රෑ ඔයාගේ හිනාව තිබුණා මගේ ළඟ පරණ චැට් එකේ “ගෙදර ගියාද?” කියා අදත් පේනවා ඒ පුංචි වචන මට එකම කතාව දෙන්නා දෙපැත්තකින් අහන්න කලින් තීරණ ගත්තා අපි වැඩ වැඩි වුණා, දවස් වෙනස් වුණා කියන්න තිබුණු දේ හිත ඇතුළේම රැඳුණා [Pre-Chorus] අන්තිම වතාවට කතා කළ දවසේ “හෙට බලමු” කිව්වා, හෙටක් ආවේ නෑ අපි දෙන්නා ළඟින් හිටියත් ඒ මොහොතේ දුර යන පාරක් අතරේ ඇඳී තිබුණා [Chorus] කාලෙකට කලින් අපි ලෝකය වුණා දැන් එකිනෙකාට නමක් විතරයි එකම මතකයේ දෙන්නෙක් හිටියත් අද අපි අඳුනන අමුත්තෝ වගෙයි ඔයා මගේ හැමදේම වුණු දවස් තිබුණා ඒක බොරුවක් නෙවෙයි, ඒක ඇත්තයි සමහරු එන්නේ හිතට ගෙයක් වෙන්න හැමෝම නවතින්නේ නෑ කියලා දැන් දන්නවා මං [Verse 2] යවන්න බැරි පණිවිඩ කෙටුම්පතේ ඔයාගේ නම තවම නිහඬව ඉන්නවා පරණ ෆොටෝවක අපි දෙන්නා හිනැහෙද්දී අද ඒ හිනාව මට අයිති නැති වග දැනෙනවා රෑ දිග වුණා, ඇමතුම් නැතිවම දුරකථනයේ වේලාව පමණක් මාරු වුණා ඔයාට දොස් කියා මට සැනසෙන්න බෑ මමත් නොකියූ දේවල් අතරේ අපි නැති වුණා [Pre-Chorus] එකිනෙකාට ආදරේ තිබුණා, ඒත් එකම වෙලාවේ එකම තැනක හිටියේ නෑ අල්ලගෙන හිටියොත් තවත් රිදෙන බව අත හැරීමත් ආදරේ වෙන්න පුළුවන් නේද? [Chorus] කාලෙකට කලින් අපි ලෝකය වුණා දැන් එකිනෙකාට නමක් විතරයි එකම මතකයේ දෙන්නෙක් හිටියත් අද අපි අඳුනන අමුත්තෝ වගෙයි ඔයා මගේ හැමදේම වුණු දවස් තිබුණා ඒක බොරුවක් නෙවෙයි, ඒක ඇත්තයි සමහරු එන්නේ හිතට ගෙයක් වෙන්න හැමෝම නවතින්නේ නෑ කියලා දැන් දන්නවා මං [Bridge] ආදරේ කියන්නේ හැමදාම ළඟ ඉඳීමද? නැත්නම් යන්න ඕන තැන දැනගෙන යාමද? අපේ කතාව ඉවර වුණා කියලා අපි ආදරේ කළ දවස් මැකෙන්නේ නෑ ජීවිතේ සමහර පිටු වහන්නේ ඒවා වැරදි නිසා නෙවෙයි ඊළඟ පිටුව ලියන්න අත දෙකම නිදහස් වෙන්න ඕන නිසා [Final Chorus] කාලෙකට කලින් අපි ලෝකය වුණා දැන් එකිනෙකාට නමක් විතරයි එකම මතකයේ දෙන්නෙක් හිටියත් අද අපි අඳුනන අමුත්තෝ වගෙයි ඔයා මගේ හැමදේම වුණු දවස් තිබුණා ඒක බොරුවක් නෙවෙයි, ඒක ඇත්තයි සමහරු එන්නේ හිතට ගෙයක් වෙන්න හැමෝම නවතින්නේ නෑ කියලා දැන් දන්නවා මං [Outro] ඔයා ගියත්, අපි හිටපු දවස් මගේ ජීවිතේ ඇත්තක්මයි.